අපේ සැඩොල් ජනයාගේ ඉරණම

අපේ සැඩොල් හෙවත් චන්ඩාල ජනයාගේ ඉතිහාසය පණ්ඩුකාභය යුගය දක්වා ඈතට ගමන් කරනව. මහාවංශ වාර්තා අනුව පණ්ඩුකාභය රජු අනුරාධපුර නගර සීමාවේ සැඩොල් ජනයා පදිංචි කරවනව. බෞද්ධ ඉතිහාසයේ අපට සැඩොල් ජනයා මුණ ගැහෙන්නේ සුනීත, සෝපාක වෙගේ භික්ෂුන් හැටියට. ජාතක කතාවල එන එක වීරවරයෙක් වන්නේ මාතාංග. මාතාංග කුලමානයෙන් උමතු වී සිටි දිට්ට මංගලිකා දමනය කරනවා පමණක් නෙවෙයි ඇය කරකාර බැඳ ගන්නව. විප්ලවකාරි ගැමුණු පු​ත් සාලිය, අසෝකමාලා නම් සැඩොල් කෙල්ල කරකාර බැඳගන්නේ ඔටුන්නට හිමිකම අත්හැර දමමින්.

එහෙත් අපේ නූතන සැඩොල් ජනයාගේ කතාව ඒ අතීතයට වඩා සෝචනීයයි. වාසනාවකට මගේ එක කුස උපන් සහෝදරයකු වැනි සරවනන් කෝමති නඩරාසා, විතරයි මම සැඩොල් වංශිකයකු කියන්නේ “මගේ ජනයාගේ ඉරණම ගැන මම ලෝකයට කියනව. ඔවුන්ගේ ඉරණම වෙනස් කරන්න කැපවෙනව” ලේඛකයකු ​හා ජනමාධ්‍යකරුවෙකු වන රාසා සහෝදරයා දිගු කලක පටන් නෝර්වේ අගනුවර ඔස්ලෝවෙයි පදිංචි වී සිටින්නේ.

එයා සැඩොල් කියන බෞද්ධ උරුම නාමයට වඩා ‘දලිත්’ යන ඉංදියානු නාමයයි තම වංශය වෙනුවෙන් යොදා ගන්නේ. කොහොම වුණත් මේ නූතන සැඩොල් ජනයා තවත් බුදු කෙනෙක් පහළ වෙන කල් බලා ඉන්නවා නූතන් බුද්ධ සාසනේ පැවිදි වෙන්න. ඉන්දියාවේදී දලිත්වරුන්ට අම්බෙක්කාර් තැනු ‘නවයාන’ බුදුදහම තිබුණත් කුල නිකායවලට බෙදුණු ලංකාවේ බෞද්ධ මහනායකයන්ගෙන් නම් ඔවුන්ට කවදාවත් ගැලවීමක් ​ලැබෙන්නේ නෑ. මේ රටේ වෙසෙන ලක්ෂ 02කට අධික සැඩොලුන්ගේ ඉරණම ලි​යු රාසා ලියු පොත අපි ඉක්මනින්ම මුද්රණය කරනව. එතෙක් මම එයාට ගිය වසරේ ලියූ, ‘කළු ජූලියේ දින 07ක්’ පොතේ සොහෝයුරු මනෝරංජන් සෙල්ලයියා කළ පරිවර්තනයේ පිටපතක් තෑගි කළා. රාසා සගයාට දිගාසිරි..!

නන්දන වීරරත්න

04/07.26